U bent hier

In memoriam Bart van Mourik

“Mneer, mneer, MNEER, wanneer is het weer?” Dat vroeg Bart wel vijf zes keer op een avond. Wanneer is de volgende lezing, want die wilde hij voor geen goud missen. De laatste tijd wilde hij het ook graag op een briefje zodat hij deze bij de begeleiders af kon geven. Al jarenlang was Bart vast gast bij de lezingen van de NVWC. Eerst kwam hij zelf naar de Ketelvink, want hij woonde maar een meter of honderd verderop in het gezinsvervangend tehuis. Later moest hij worden gebracht en ging een van de vogelwachters mee om hem gearmd weer thuis te brengen. En zelfs toen wij verhuisden van de Ketelvink naar de Steenuil en hij naar Zaltbommel was hij er. De begeleiders van Prezzent zorgen voor een taxi en bijna elke lezing was hij erbij. Vandaag belden ze om te zeggen dat Bart vannacht in het ziekenhuis, waar hij was opgenomen vanwege een longontsteking, was overleden. We zullen hem missen.